Zapewnienie noworodkowi prawidłowej temperatury od momentu jego urodzenia jest jednym z podstawowych zadań zespołów terapeutycznych. Pomimo iż od wynalezienia termometru rtęciowego (1725 r.) można w sposób obiektywny określić temperaturę ciała człowieka, nadal zapewnienie prawidłowego środowiska termicznego dzieciom urodzonym przedwcześnie jest trudnym zadaniem. Hipotermia w ciągu 12 pierwszych godzin życia stanowi istotny czynnik, niezależny od innych, warunkujący zwiększoną zachorowalność i umieralność zarówno noworodków urodzonych o czasie, jak i wcześniaków. Wymaganą temperaturę w inkubatorze określa się na podstawie wskazań mierników ciepłoty powietrza inkubatora lub skóry pacjenta. Pomiaru temperatury ciała noworodka dokonuje się za pomocą cienkich sond (odbyt), czujników (brzuch) lub termometru (pacha, pachwina). Monitorowanie ciepłoty ciała przez czujnik przyklejony na skórze jest szerzej dostępne i mniej inwazyjne niż pomiar temperatury głębokiej. Uważa się, że pomiar dokonywany pod pachą koreluje z temperaturą głęboką ciała i powinno się go dokonywać co 3–4 godziny lub częściej (w przypadku zaburzeń termoregulacji).

Dr hab. n. med. prof. IMiD Magdalena Rutkowska, specjalizacja: neonatologia
Dr n. med. Marzanna Reśko-Zachara, specjalizacja: neonatologia, pediatria

CHIESI/ŻMO/JEW/23/09/2020